Schrijfatelier

Zowel in het BOp als in de bibliotheek van Ukkel organiseren wij een schrijfatelier. Dit atelier creëert een veilige en gemoedelijke omgeving waarbinnen we je willen stimuleren om te schrijven. Interesse om vrijblijvend deel te nemen aan een schrijfatelier? Contacteer Bart Braeckevelt, bart.braeckevelt@bop.brussels, tel. 02 210 04 75.

Hieronder lees je een verhaal van een deelnemer van het schrijfatelier in het BOp.  

Over potloden en balpennen

Als je 25 personen samen krijgt om een chartervlucht naar Kenia te vullen, krijg je een gratis ticket om mee te reizen. Het is Denise, nachtverpleegster in een woonzorgcentrum en smoorverliefd op een Keniaan, gelukt.

Vier zussen en schoonzussen uit het Mechelse, familie van een bewoner van het rusthuis, hebben elk een vriendin met reisvirus gezocht, die op hun beurt elk een vriendin aanspraken, die op hun beurt enz.

En wijle weg!!!!

Het hotel in Mombassa was feeëriek. Kleurrijke orchideeën alom, parelwit strand, airconditioning op de ruime kamers, een zwembad om U tegen te zeggen. “Geniet ervan”, zegt Denise. “Ik meen het, geniet er vandaag van, want morgen gaan we naar het echte Kenia. En ik raad jullie aan voor het ontbijt een slokje gin of zo te drinken, tegen infecties.”

De volgende morgen staat een bezoek aan een dorpje waar alleen vrouwen en kinderen wonen op het programma. Zo zijn er vele”, verklapt Denise. “De mannen maken de vrouwen het hof tot die zwanger zijn. Dan zijn ze zo beschaamd omdat ze hun gezin niet kunnen onderhouden, dat ze beslissen te vertrekken. Hun eergevoel is dan wel gered, maar de vrouwen hebben het niet gemakkelijk.”

Het dorp is armoedig. De kinderen komen ons lachend, spelend, vragend, verwachtend en ook twijfelend tegemoet. Eén meisje vraagt in perfect Engels of ze aan mijn huid mag voelen, en of dat wel veilig is. Allen zijn ze in lompen gekleed, geen schoen te bespeuren.
Terwijl rond ons een waar dorpsfeestje ontstaat, zie ik in de verte een klein meisje staan kijken. Ze blijft op afstand en kijkt naar ons. Ze ziet er nog armer uit dan de rest. “Lieve schat”, denk ik, “waarom blijf je daar? Waarom kom je niet dichterbij?” Dan daagt me de harde werkelijkheid. Zij en haar familie zijn de outcasts, want nog armer dan de rest. Ik blijf naar haar kijken, en tracht haar met m’n vriendelijkste ogen uit te nodigen om dichterbij te komen. In plaats daarvan vlucht ze snel haar rieten hutje in. “Jammer” denk ik, “als ik de kans krijg loop ik daar straks even langs”.

Intussen is er een onverwachte verschijning bij ons komen staan. Een fris mooi meisje, perfect gekleed in een witte modieuze blouse met bijpassende zwarte rok en spierwitte slippers aan voeten die recht uit het pedicuresalon lijken te komen. Haar haar is verzorgd opgemaakt en met een innemende glimlach groet ze iedereen.
“Ik ben de lerares hier”, verduidelijkt ze. “Ik kom vrijwillig. Ik leer hen Engels. Kom, ik toon jullie mijn klas.”
Onderweg verduidelijkt ze één en ander. “Weet je, in Kenia mag elk kind naar school gaan, maar je wordt er wel pas toegelaten als je een short of een rokje, een hemdje en sandalen hebt. En geld voor schoolbenodigdheden. Kijk even rond, je ziet dat dat voor deze kinderen en hun moeders gewoonweg niet haalbaar is.” Ik kijk effectief even rond en zie dat mijn kleine outcast ons vervoegd heeft. Met haar kleine broertje aan de hand. Ik ben echt blij hierom, en fier op haar.
“En dus leer ik hen Engels” vervolgt de lerares. “Ik ben 24 en mijn dorpsgenoten verachten mij omdat ik nog niet zwanger ben, omdat ik nog geen kinderen heb. Maar ik heb 4 broers die mij steunen, en ik woon heel comfortabel bij hen in de stad. Ik denk er nog niet aan zelf kinderen te maken, dit hier zijn mijn kinderen en dankzij mijn broers kan ik hier gewoon blijven lesgeven. Zo, we zijn er, kom binnen, welkom.”

De klas is een open stenen schuurtje, zonder stoelen, zonder schoolbanken, zonder schoolbord. Zonder niks, zouden wij zeggen! Toch geeft de lerares daar les, leert ze hen schrijven en lezen, leert ze hen Engels, wiskunde, aardrijkskunde, en zang. Nu begrijp ik waarom Denise kilo’s schriftjes, potloden, balpennen gommen en tekenschriftjes over onze valiezen verdeeld heeft.

Ik vraag me af hoe het nu met die kleintjes gaat. Maar ik vertrouw erop dat het goed gaat, dat ze werk gevonden hebben, dank zij hun formidabele lerares. En nooit meer zal ik denken dat wat schriftjes en potloden karige geschenken zijn!

Anne Van Oekel
September 2018